عالم دل

خُـــدایا

سینه ی عشق آفرین را از منِ دیوانه مستان

خُـــدایا

از دلِ آشـفـتــه ام این حـالتِ مستانه مستان

چو من نازکدلی

در عــــاشـقی دیـگــر مـبـــادا

گُل نَشکُفته ای چــون قـلـبِ من

پَــرپَــر مـبـــــادا

مکُن مَنعَـم مَده پنـدم

که آزاد از همه بندم

رهــا از چون و چندم

مــرا جُز سایه ی عـشــق و وفـــا

بـر سـر مبــــادا

تُهی از بـاده ی شـــوقـم دَمـی

ساغـــر مبــادا

چو من نازکدلی

در عــــاشـقی دیـگــر مـبـــادا

گُل نَشکُفته ای چــون قـلـبِ من

پَــرپَــر مـبـــــادا

خوشا عشق و خوشا در عالمِ دل پا نهادن

دو دستِ رَد به رویِ سینه ی دنیــــا نهادن

مــرا جُز سایه ی عـشــق و وفـــا

بـر سـر مبــــادا

تُهی از بـاده ی شـــوقـم دَمـی

ساغـــر مبــادا

چو من نازکدلی

در عــــاشـقی دیـگــر مـبـــادا

گُل نَشکُفته ای چــون قـلـبِ من

پَــرپَــر مـبـــــادا

( سال 1343 خورشیدی برابر 1384 هجری قمری و 1964 میلادی )

آهنگ در دستگاهِ چهارگاه از علی تجویدی، خواننده پروین

---

توضیحات:

_ این اثر در برنامه های شماره ی 340 و 348 گُل هایِ رنگارنگ پخش شده است.

دوستداران استاد رحیم معینی کرمانشاهی...