حجاب من

کو چنــــان بختی؟ که یـکدم بی مـن و مــا بینمت

چـشـــــم هــــــم، باید نباشد بین مــا، تــا بینمت

هر کجــــا هـسـتی و، مـن پـنـهـانم اندر خویشتن

واژگـــــون بـخـتــــانه می کــوشم، که پیـدا بینمت

خود حجاب خویشم و سرگرم خودبینی چو شمع

بـــا درونـــی ایـنـچـنـیـن تـاریـــــک، آیــــا بینمت؟!

مست گاهی می شوم، شاید به مینــــا جویمت

خـــواب گـــاهـی می روم، شاید به رؤیـــا بینمت

خـاطـــرم جمع است، کاندر جمع صـدر نگان نئی

عـــاشـق تـنـهــــایی از آنــــم، که تـنـــها بینمت

خـــلـوتـی ده، تـــا مگر با حـــال مستی خوانمت

حــــالتـی ده، تـا مـگــــر بـا قـلـب بـیـنــــا بینمت

طور عشق اکنون که زد برقی چنین در سینه ام

حــــاجـتـی دیـگــــر نـمـی بـیـنـم بسینــا بینمت

چون جلال الدین چنان مستم کن، کز بیــخودی

دست و سر افشانده در شور غزل هـــا بینمت

موضوعات مرتبط: 1_کتاب ای شمع ها بسوزید دوستداران استاد رحیم معینی کرمانشاهی...