تنهای تنها مانده ام

در زیــرِ سقفِ آسِــمـان در گوشه ی این آشیـان

چون طایــرِ بی خانمــان

تنهــایِ تنهــا مـانـده ام

هر آتشی روشـن شود دودش به چشمِ من رَوَد

دور از دیـــار و دودِمــــان

تنهــایِ تنهــا مـانـده ام

نه آشِــنـایی نه همـزبـانی

نه غمگساری

نه دلســتانی

چون رفتگانِ بی نشـان

تنهــایِ تنهــا مـانـده ام

به یادِ تو این ناله ها می کُنم من

شکایت ز تو با خُــدا می کُنم من

چون قطـره باران کز ابر نیســـــان

در ظلمتِ شـب با چشمِ گریـان

افتد به بحری بی کران

تنهــایِ تنهــا مـانـده ام

چه می شد اگر بی وفا بودم بســـانِ تـو دیــر آشِـــنـا بودم

نه دیگــر به غـــم مبتــلا بودم

نه شمعی که پروانه اش باشم نه عشقی که دیوانه اش باشم

رفتی تو و من در جهـان

تنهــایِ تنهــا مـانـده ام

( هرچه گشتیم در این شهر نبود اهلِ دلی

که بداند غـــمِ دلتـنـگـی و تنهـــاییِ ما )¹

چه می شد اگر بی وفا بودم بســـانِ تـو دیــر آشِـــنـا بودم

نه دیگــر به غـــم مبتــلا بودم

نه شمعی که پروانه اش باشم نه عشقی که دیوانه اش باشم

رفتی تو و من در جهـان

تنهــایِ تنهــا مـانـده ام

( سال 1340 خورشیدی برابر 1380 هجری قمری و 1961 میلادی )

آهنگ در دستگاه نغمه شوشتری از علی تجویدی، خواننده دلکش و هایده

---

توضیحات :

1) این بیت مطلعِ غزلی است در دیوان خورشید شب که به صورت آواز اجرا شده است.

موضوعات مرتبط: 2_کتاب خواب نوشین دوستداران استاد رحیم معینی کرمانشاهی...