ســــاقی عشــق به بـزمی چو بـخـواند مـــا را
یــــار خــــود بـــر سـر مـژگــان بـنشـاند مـــا را
مــا که از برق زمان این همه ویـــران شده ایـم
سیــل غــــم، کاش که از خویش بدانـد مـــا را
ما می مانده به جامیم، خوش آن مست سحر
کـه بـه خــــاک در مـیـخــــانه فـشـــاند مـــا را
قطره ای اشک محبت، به جهان قیمت ماست
روشـــن آن چشـــم که از ما بستــــاند مـــا را
ابـــر دریــــای کـــرامـت کـه صـدف پیـشکشش
در دهـــــان خـــــزفـی گـــو بـچـــکـانــد مـــا را
تا شبی را نَفَسـی گـوشه ی امنی بکشیـــم
دیده عمریست به هر ســوی کشــاند مـــا را
مــا سـیــــاووش زمــــانیم، بگـو توسن صبــــر
روی صـــد آتــــش مـحـنـت بـجـهــــاند مـــا را
نـفـس بــــاد سـحــــر هم ســـر غیــرت نفتاد
کـه از آن دوسـت پیــــامـی برســـاند مــــا را
در پــی تـجــــربه گــاهی بره ی باد شـــدیم
تــــا کجــــا عـمــــــر نـــدانـم، بــدواند مـــا را
شـــــاخــه ی طـاقـت ما آبی از این ابر نخورد
ریـشـــه ی بــــاور مــا، کـــاش بمـاند مـــا را
از چـنـیـن چـــاه که کوتاه در او هرچـه طناب
حـلـقه ی زلـف تــو شـــایـد برهــــاند مـــا را
( تهران_ جمعه نهم خرداد 1359 خورشیدی برابر پانزدهم رجب 1400 هجری قمری و سی ام مِی 1980 میلادی )
ما را در سایت دوستداران استاد رحیم معینی کرمانشاهی دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 170