ظهور و تظاهر علم

"علـــم" امــا این زمـــان دیــــوانه بود

خـودســــری هـا کرد در اصـــل وجود

چــونکه خود بـی"فطـــرتی"آغـاز کرد

بر ســـر فطــــرت بسـی پــــرواز کرد

بانگهـــا بـــرزد بفطـــرت کایــن منم

هـــرچـه قـــانون از تو بینم بشکنـــم

بر بشــــر خــــواهم دهـــم پران پری

تا کــــواکب گــــــردد او را بستـــــری

لـحـظـه را بـــــردم بجــــای ســـالها

بر لـبِ حیـــــــــرت زدم تـبـخــــالهــا

دسـت بـردم چــــــون به تقویم زمـان

شـــد بـهـــم نــــــزدیک قطبین جهان

چــــاهها در عمـــــــق دریـــاهـــا زدم

خیمه آنــــگه بـر ســـــــــرِ دریــــا زدم

حیرت از من بُعد غرب و شـــــرق کرد

چــــون بشـــر پـا در رکـاب بـــرق کرد

تا مـــــرا پــــا رویِ خــــاک مه رسیــد

قـــدرت کیهـــــــان نـــوردم پـــر کشید

زهــــــره و مــــریـخ را آمـــــــاج کــــرد

بُعــدها را یـک به یـک تـــــــاراج کــــرد

چـــون بشد ابـــــزار دستــم مهنشین

کرد باهم گفت و گو *مـــــاه و زمین*

نور ســـــرگردان چو در من جـا گرفت

جــــامجـم، رنـــگ حـقـیقت را گرفت

بیــــــکران بـــرد صــــداها از منست

جـادوی تـصــــویر گـــــویا از منست

او کلامی، گفته در آنســـــویِ چین

گوش این بشنیده، این سویِ زمین

اتـفـاقـی اوفتـــد در هـــــر کـجـــــا

بیدرنـــگ اینجــا تو بینی صحنه را

تیر لیــــزر چون ز شـسـتـم بگــذرد

قـلـب اجـــــرام سمــــــاوی را درد

پـــایِ مـن، بر قلـــــهی بُعد زمــــان

ممکن از من، سیر و گشت کهکشان

در جهان جزئی ز چشمم دور نیست

زندگی بی من، کنــون مقدور نیست

شـــــورهزاران لالهکاری شــــد ز من

قلهی کـــــوه آبیــــــاری شـــد ز من

عـهــــد را، عهـــد تـجـمـــــل کردهام

نســــل هــا را بـی تحمـــــل کردهام

هرچه فرهنگ است، حلــــقآویز من

دست من، بـــالاتـــرین سنت شکن

علم یکیک از هنــــرها گفت و گفت

*اینشتن* تا سر بهزانـــویش بخفت

ایـنـهـمـه غــــــمها که انــــدر سینههاست

از غـبــــار گــــرد و بـــاد و بـــــود مــــاسـت

فطــــرت آزاده گفتـــــا کــــای بخیـل

هستی، اما نیستی چون من اصیل

بسکه مکـــر و فن به خلق آموختی

خلــق و خــوی آدمی را ســــوختی

زرق و برقت بســـکه نـاستـــوار بود

حرص عالــــمگیرت آدمخـــــــوار بود

هـرچه را از من تو میسازی جـــدا

زیــن جــــدایی فـتـنـه هـا گردد بپـا

با تو دانــــا گشتـن، از نادانی است

انس با من، معنی انســـانی است

هرکجا علمی شد از فطـــرت جـدا

هـــــر دم از او گــردد آشوبی بپـــا

زاغ اگــــر زشـتــــی خــــود بـشـنـــــاخـتــــی

هـمـچــــو بــــرف از درد و غـــــم بگـــــداختی

---

توضیحات:

اشعار قرمز رنگ از مولانا جلال الدین بلخی است.

دوستداران استاد رحیم معینی کرمانشاهی...