ایران چهارراه حوادث

بمیـــــــرم بـــرایِ تــو ای میـهنـــــم

که تــــــاریخِ تو پُر شـد از شیـوَنــــم

بمیــــــــرم برایِ تو بـیکـس وطـــن

که تنهـــا ز تو نیست مــا را سُخـــن

به بـــامِ تو هر لحظه بومی نشست

ســرودت در آهنگِ شومی نشست

ندانــــم به گــــردونهی خــاکــــــدان

چه سهمی تو را داده دستِ زمـــان

ندانــــم به گــــردان سپهـــرِ بلنــــد

چه اهـــریمنی زد به بختِ تو بنـــــد

ندانــــم به محـــدودهی خـــاک و آب

مُقـــــدّر چـرا شد تو را این ســــراب

ندانـــم چه دستی تــو را زد رقـــــم

که دودی شــدی در وجـود و عـــدم

ندانـــم گُنـــاهت به خـلقت چه بـود

که تــــاریخِ تو شعلـــهای پُـــر ز دود

ندانـــم تــو را مـــلّتِ غــــــمنـصـیب

چـــرا در جهــــان تا قیـــــامت غریب

ندانـــم از آن دَم که حـــادث شــدی

چــــرا چــــارراهِ حــــــوادث شــــدی

چــو خلقت زمین را کَــــرَمپوش کـرد

تـو را ابــــرِ رحـمــــت فــــراموش کرد

مگــــر اختــــرت مُــــردهفــــانوس بود

که اقبــــالـت اینگونه منحـــــوس بود

مگـــــر مـلّــــتِ آریـــــــــــایی نــــــژاد

به فــــرمــانِ یـــزدان ز مــــــادر نــــزاد

مگــــر سهـــمِ ما مـــردمِ بختشـــوم

ز هر نعمتـــی، زجر و قتـــــل و هجـوم

مگـــر رویِ دریــــاست ایـــــــرانِ مــــا

که امـــــواج گـهـــــوارهجُنبــــانِ مـــــا

مگر چَشمِ خورشیـــــدِ ما کــــــور بود

که شبهایِ ما چیــــره بر نــــــور بود

مـگــــــر مــــا نـه از دودهی آدمـیـــــم

که هر لحظه سیلیخور از عالمیـــــم

مگـر ما مُـــــریدانِ شیــطان شدیــــم

که مُستوجبِ خشمِ یـــزدان شدیـــم

مگـــر خــــــلقِ ایــــران ز روزِ نُـخست

بهیـــن راهِ یکتـــــــاپـــرستی نجُست

مگـــر خـــاکِ ایـــــــران نه مَهــدِ ادب

قُـــرون در قُــــرون و نَسَب در نَسَـب

مگـــر مــا ز جنگــــل به معبد شدیم

چو خــــواهانِ دیــــنِ محمّــد شدیم

چو انســـان رهِ حــــقپرستی گرفت

چه قومی ز ما پیــــشدستی گرفت

چو انســــان درِ معــــرفت را گُشــود

ز اسلافِ مـــا پا فـــــــــراتر که بــــود

ز مــــا مانــــده تـــاریخِ آن داستـــــان

که نــــامـــش خُـدانامهی باستـــــان

در افکــــارِ ما شد خُـدا بیشــــریک

به《گُفتار و پندار و کـــردارِ نیــــــک》

به تــاریخِ ما هر سیـاهی که هست

نه یک بُــت ببینی، نه یک بُتپرست

به تـــــــاریخِ مـا هــــر خــــرابی بجـا

خـــــراباتِ مــا هم ز نـــــــــورِ خُــــدا

به تـــاریخِ ما مــاردوشی چـــو شــاه

از آن سو دوصــــد کاوهی دادخــــواه

به تــاریخِ مـــا جهـــل اگـــر بارِ مــــا

نه نســــلِ پیمبر کُشی کــــارِ مــــا

به تــــاریخِ ما بین کُجــا رفته مـــــرد

که سلمانِ ما را علی دفــن کـــــرد

در ایران چو عرفان شکوفنده گشت

چه دلها که دریایِ طـوفنـده گشت

در ایــــــران ز بس مهرِ آلِ رســــول

که عِترت به سمعِ رضـا شد قبـــول

پیمبــــر زمــــانی ز مــــادر بـــــــزاد

که ایـــــران ز نـــوشیـــروان پُر ز داد

نه این خودستــــایی ز ما بودهاست

که احمد خود این نُکتـه فرمودهاست

در ایــــــــــران ز هنـــگــــامهی کـربلا

به هــــــر خـانهای شد قیامت بپـــــا

به آلِ عـــــلی چون ستــمهـــا رسید

عـــلیبنِ مـــــوسی به طــوس آرمید

شد این کشـــــورِ مَـــــزدک و مــانوی

اقــــــــامتگـهِ عتــــــــرتِ مــــوســوی

ز بـــس عشـــــق با مـا به دیدارهـــا

که منصــــــورهــــا بر ســـــرِ دارهـــا

به ما آنچُنـــان عشــق زد سرنوشت

که خــــاکستــــرِ مــا انالحق نوشت

از آن قـــــومِ مــــا با یزیدان نساخت

که عرفانِ ایــــران علی را شنــاخت

از آن خصــــمِ ما گشت عبّاسیــــان

که فریـــــاد کـــــردیم، ایــــران بمان

بمان ای وطن ای گُــــــلِ سینهچاک

بمــــــان ای قبـــورِ شهیــــــدانِ پاک

بمـــــان ای تو کُشتـــــارگــــاهِ شرف

بمـــــان ای تو شیـــــــرازهبنـدِ هدف

بمـــــان ای مـــــزارِ شهیدانِ عشق

بمـــــان ای پُــــر از لالهکارانِ عشق

بمــــان ای چمنـــــزارِ گُلگون مــــزار

بمـــــان ای جفـــــانامــهی روزگــــار

بمان ای که صد پاره دامــــان شدی

سیه ســـــرپنــــاهِ یتیمــــان شدی

بمان ای تو چنگیز را کـــرده خــــاک

بمان ای هلاکو به خاکت هــــــلاک

بمــــــان ای که تیمور با پایِ لنـــگ

به چنگت چو ماهی به کـــامِ نهنگ

بمان ای تو هر گَه مُسخّـــر شــده

صــــــبورانه یعقــــوبپـــرور شــده

بمــــان ای سیــه بخت ایــــرانِ من

بمــــان تا به جــا مانَد ایمــــانِ من

بمـان ای تو هر سو بهشتی مـــرا

بمـان ای نبخشیده خشتی مــــرا

بمــــان ای تو گهــــــوارهی بـــایزید

بمـــــان ای عبـــــادتگهِ بوسعیـــــد

بمان ای که منطق چو فطرت گرفت

ز عــــــطّارِ تـــو بویِ وحـــدت گرفت

بمـــــان ای شـــــرفخانهی راستین

بمـــــان ای تو دارالفنـــــونِ زمیـــن

بمـــــان ای ز قــانونِ تو هر شفــــا

بمـــــان ای سعــــادت دهِ کیمیــــا

بمــــــان تا بمــــــاند طلوع و غروب

بهشرق و بهغرب و شمال و جنوب

بمـــــان تا بگردد زمیـن گِردِ خویش

تو ای در زمین معـدنِ نوش و نیش

بمـــــان ای جگرخسته از فتنههــا

بمــــان تا دهی ناســـزا را ســــزا

بمـــــان ای گُذرگــــاهِ پُر اشک و آه

بمـــــان ای ز بیــــــداد، بیدادخواه

بمان و مزن داغِ حسرت به خویش

که بسیار دیدی هـوا گُرگ و میش

بمــان و تفو کُن در این امتحـــــان

به بـــدگــــــوهران و سیه جوهران

چو مــــاندی نگویم چه و چنــد کُن

دمــــاوند را بی دهـــــانبنـــــد کُن

چو ماندی نگویم تو هم کین بجوی

ولی از دغـــــلجـــــو بِبَر آبـــــروی

بمــــان میهــــنِ داغـدارم بمـــــان

به اشکِ دلِ سوگـــــوارم بمـــــان

گر اشکی تو را مانده در این ستیز

به اوراقِ تــــــاریخِ خـــــونین بــریز

که تاریخ هم بر تو گـــریان شـــده

چو من برگ برگ و پریشـان شده

بمــــان ای پریشـانتر از بختِ من

چو خواهی بمانم، بمان ای وطن

دوستداران استاد رحیم معینی کرمانشاهی...