آبروی تقوی

خوش آن زمان که زمان هم اگــر شتابی داشت

سیــــاهکـاری اهـــــل جهــــان حسابی داشت

قـــــرار بـنــــد دلِ عـاشـقــــــان شـکـیـبــی بود

حـــدود طاقتِ محنت کشــــان نـصـــابی داشت

خوش آن دمــی که تـنـعّــــم به قــدرِ همّت بود

ستـــــم به غیــــرت ببخش، ســرِ ثوابی داشت

خوش آن گنه که یکی مــور از او به توشه رسید

پلیـــــدنامـــه به وجــــدانِ خــــود جوابی داشت

چه حـــاصلی که مــــرا ســـــروِ این چمن خوانند

خوش آن گلی، که چو پژمرده شد گلابی داشت

مــــرا مـکـش به قدمگــــاه سجـــــده بر بــــادی

که پــــرده پــــرده به رخســارِ خود نقابی داشت

زمــــــانــه بُـــــــرد ز مـــــا آبـــــروی تقــــــوی را

گذشت و رفت که این چشمه ســار آبی داشت

حجــــــابِ خلــــق شد آن روز قصّه ای شیـــرین

که تلخ پنـــدی وعّـــــاظ هــم حجـــــابی داشت

به گــوشه گـــوشه ی عالم فـــروغ یکسـان بود

چــــراغِ عــــدل و کـــــرامت اگــر حبـابی داشت

خوشــــا به نیمه شبانی که ســــاغری گــر بود

دو چشــــم خیره ی همسایه نیز خوابی داشت

( تهران_ شنبه چهارم تیر 1356 خورشیدی و هشت رجب 1397 هجری قمری و بیست و پنجم ژوئن 1977 میلادی )

دوستداران استاد رحیم معینی کرمانشاهی...